
Choć wyglądają niepozornie, kryją w sobie mnóstwo wartości odżywczych i ogromny potencjał zdrowotny. Mowa o kiełkach stanowiących znakomitą alternatywę dla nowalijek oraz warzyw dostępnych w okresie zimowym. Dlaczego warto jeść kiełki? Włączenie ich do diety pozwala uzupełnić jadłospis o istotne ilości witamin i składników mineralnych, co pozytywnie wpływa na stan skóry, włosów i paznokci. Na tym właściwości kiełków wcale się nie kończą. Sprawdź, po który rodzaj kiełków sięgnąć najlepiej i jak prowadzić domową hodowlę.
Tradycja spożywania kiełków sięga wielu tysięcy lat. Wiemy, że z mądrości starożytnych Chińczyków korzystał między innymi James Cook, słynny angielski podróżnik, którego załogę przed szkorbutem uratowały kiełki jęczmienia.
Z czego bierze się moc kiełków? Okazuje się, że w cyklu rozwojowym roślin moment kiełkowania to okres największej ich żywotności. To wtedy gwałtownie wzrasta poziom witamin i enzymów, białko zamienia się w aminokwasy i peptony, a surowy tłuszcz - w wolne kwasy tłuszczowe. Powstałe w ten sposób składniki odżywcze są łatwiejsze do metabolizowania i przyswojenia przez organizm. Co ciekawe, warzywa, które potrafią uczulać niektóre osoby, w formie skiełkowanej nie mają oddziaływania alergizującego.
Kiełki są także cennym źródłem witamin i minerałów, w tym witaminy C, witaminy E, witaminy K oraz witamin z grupy B (w tym kwas foliowy), a także soli mineralnych: cynku, fosforu, jodu, potasu, żelaza, selenu, magnezu, manganu. Dlaczego jeszcze warto je jeść?
Możesz samodzielnie hodować kiełki lub kupić gotowe, dostępne jako różne rodzaje kiełków. Czym charakteryzują się poszczególne typy?
Mają charakterystyczny, lekko ostry smak. Są uznawane za naturalny specyfik wspomagający leczenie przeziębień. Oczyszczają drogi oddechowe i zatoki, zwiększają odporność organizmu, a dzięki wysokiej zawartości witaminy C i siarki poprawiają wygląd włosów, paznokci i skóry.
Zawarte w nich składniki mineralne (fosfor, potas, wapń) oraz witaminy sprawiają, że kiełki lucerny są polecane jako element diety kobiet w okresie menopauzy lub karmienia piersią. Są one także cenne w profilaktyce nowotworów trzustki czy okrężnicy oraz jako składnik zapobiegający chorobom serca i osteoporozie. Przy odpowiedniej zawartości substancji odżywczych wzmacniają kości i mięśnie. Zalecane są w diecie wegetariańskiej ze względu na wysoką zawartość białka i żelaza.
Kiełki fasoli mung zawierają dużo dobrze przyswajalnego białka, nienasycone kwasy tłuszczowe oraz przeciwutleniacze. Dzięki temu obniżają zły cholesterol i sprzyjają profilaktyce chorób serca.
Kiełki słonecznika zawierają sporo fosforu, potasu i magnezu. Znajdziesz w nich także korzystne ilości witaminy E. Dzięki temu korzystnie wpływają na przemianę materii, wzmacniają zęby i kości.
Zawierają kwas foliowy o działaniu krwiotwórczym, dlatego rekomenduje się je szczególnie jako element diety ciężarnych.
W krajach azjatyckich gotowe kiełki przeważnie obgotowuje się, jednak nie ma przeciwwskazań, by jeść je na surowo. Niektórzy decydują się jednak na namoczenie lub obgotowanie na parze ze względu na łatwiejsze trawienie, zwłaszcza gdy na myśli mamy kiełki roślin strączkowych lub zbóż (np. kiełki soi, kiełki fasoli adzuki czy kiełki pszenicy). Taki sposób serwowania sprawdzi się również u osób z wrażliwym przewodem pokarmowym, starszych i dzieci.
Kiełki możemy hodować w domu - zdecydowanie warto podjąć się tego zadania, ponieważ świeże zawierają mnóstwo witamin i są bogatym źródłem składników mineralnych. Do produkcji kiełków nie potrzebujesz żadnych specjalistycznych akcesoriów, choć oczywiście możesz zaopatrzyć się w kiełkownicę. W zupełności wystarczy płytkie naczynie.
Wysyp 3-cm warstwą ziemi, rozłóż namoczone nasiona i przykryj przezroczystą pokrywą. Następnie pamiętaj o regularnym wietrzeniu i zraszaniu. Kiełki potrzebują temperatury pokojowej - około 19-21 stopni. Gotowe do spożycia będą po 3-14 dniach, w zależności od rodzaju
Czytaj dalej
https://www.organicfacts.net/health-benefits/seed-and-nut/sprouts.html
| Warmia i Mazury regionem zjednoczonej Europy Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013. | ![]() |